Olay07 Blog

Otuz Beş Yaş Şiiri

Yaş otuz beş ! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, çağımızdaki cevher,
Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var ?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz ?
Ya gözler altındaki mor halkalar ?
Neden böyle düşman görürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar ?

Zamanla nasıl değişiyor insan !
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan ?
Bu güler yüzlü adam ben değilim ;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden İlk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış !
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış !
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar !
Her yıl biraz daha benimsedim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar ?
Nerden çıktı bu cenaze ? ölen kim ?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar ?

Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanmadın olacak.
Kimbilir nerede, nasıl, kaç yaşında ?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.

Cahit Sıtkı Tarancı